Voor veel verzekeraars lijkt het uitstellen van de modernisering van kernsystemen een verstandige manier om risico’s te beheersen. Hun kernsystemen blijven betrouwbaar functioneren, ze voldoen aan hun wettelijke verplichtingen en ze vermijden verstoringen. In een sector waarin stabiliteit en controle van cruciaal belang zijn, wordt het uitstellen van grootschalige veranderingen daarom vaak als een verstandige keuze beschouwd.
Hoewel de directe risico’s van modernisering duidelijk zijn, zijn de kosten van uitstel minder zichtbaar. Na verloop van tijd leidt het uitstellen van de modernisering van kernsystemen tot meer complexiteit en operationele risico’s en worden transformatie-initiatieven moeilijker en ingrijpender. Het beperkt ook het vermogen van verzekeraars om te innoveren, omdat hun beschikbare capaciteit wordt gebruikt om bestaande systemen te onderhouden in plaats van nieuwe mogelijkheden te introduceren.
Hierdoor neemt hun concurrentievermogen geleidelijk af. Productverbeteringen duren langer, procesverbeteringen worden uitgesteld — of worden, zoals in het geval van agentic AI, zelfs onmogelijk om te implementeren — en kansen om zich met nieuwe diensten te onderscheiden worden gemist.
Hun systemen kunnen stabiel blijven, maar de organisatie als geheel kan minder snel reageren op veranderingen in de markt. Hierdoor krijgen flexibelere concurrenten de kans om sneller vooruitgang te boeken.
Wanneer stabiliteit de toenemende complexiteit maskeert
Kernsystemen van verzekeraars zijn ontworpen om consistent en nauwkeurig te functioneren. Zolang polissen worden uitgegeven, claims worden uitbetaald en rapportages worden opgesteld, lijkt de omgeving stabiel.
Onder de oppervlakte neemt de complexiteit echter toe. Elke workaround die wordt geïntroduceerd om aan een nieuwe vereiste te voldoen, elke point-to-pointintegratie die wordt toegevoegd om systemen met elkaar te verbinden en elke technologiespecifieke uitzondering die handmatig wordt afgehandeld, draagt bij aan een complexere operationele omgeving.
Afzonderlijk zijn deze veranderingen beheersbaar. Gezamenlijk maken ze systemen moeilijker te begrijpen, te testen en aan te passen.
Omdat deze effecten zich geleidelijk opstapelen, worden ze zelden als urgent beschouwd. Het systeem blijft functioneren, maar de inspanning die nodig is om het te veranderen neemt onevenredig toe.
Het risico rond expertise neemt toe naarmate legacysystemen verouderen
Een ander gevolg van uitstel is de toenemende afhankelijkheid van een steeds kleinere groep experts met kennis van legacytechnologie. Veel verzekeringsomgevingen zijn afhankelijk van oudere technologieën waarvoor steeds minder engineers zijn opgeleid. Na verloop van tijd raakt kennis geconcentreerd bij een klein aantal personen.
Dit brengt een operationeel risico met zich mee dat gemakkelijk kan worden onderschat. Wanneer cruciale kennis niet breed wordt gedeeld of gedocumenteerd, duren routinematige wijzigingen langer en zijn onverwachte problemen moeilijker op te lossen. Werving wordt lastiger, onboarding duurt langer en opvolgingsplanning wordt complexer.
Hierdoor stijgen de kosten voor het onderhouden van bestaande systemen.
Uitgestelde verandering vergroot de blootstelling aan beveiligings- en compliancerisico’s
Vereisten op het gebied van beveiliging en compliance blijven evolueren, ongeacht of de infrastructuur dat ook doet. Legacyplatforms zijn niet ontworpen met moderne dreigingsmodellen, normen voor gegevensbescherming of auditvereisten in gedachten.
Wanneer modernisering wordt uitgesteld, proberen verzekeraars vaak aan nieuwe vereisten te voldoen met compenserende maatregelen. Extra monitoringtools, handmatige controles of parallelle rapportageprocessen worden geïntroduceerd om de kloof te overbruggen. Hoewel deze maatregelen de directe blootstelling kunnen beperken, verhogen ze ook de operationele belasting en complexiteit.
Na verloop van tijd kost het steeds meer inspanning om compliant te blijven. Elke wijziging in de regelgeving vereist meer coördinatie en validatie, waardoor zowel de kosten als de risico’s toenemen. En hoe langer modernisering wordt uitgesteld, hoe moeilijker het wordt om systemen aan nieuwe verplichtingen aan te passen.
Uitstel vergroot de risico’s van toekomstige transformaties
Misschien wel de belangrijkste verborgen kosten van uitstel zijn de gevolgen voor toekomstige transformaties. Wanneer verandering wordt uitgesteld, stapelt technische schuld zich snel op, nemen afhankelijkheden toe en raakt documentatie verouderd. De omvang van wat moet worden aangepakt, wordt steeds groter.
Hierdoor moet het volgende transformatieprogramma van de verzekeraar meer problemen tegelijkertijd aanpakken. Een incrementele modernisering verandert in een grootschalig initiatief met een hoog risico: doorlooptijden worden langer, budgetten nemen toe en stabilisatieperiodes duren langer.
Hierdoor ontstaat een vicieuze cirkel. Omdat het volgende programma groter en risicovoller is, wordt de verzekeraar nog voorzichtiger met het starten ervan. Het uitstel neemt toe en de complexiteit blijft groeien.
Niets doen brengt risico’s op lange termijn met zich mee
Het is gemakkelijk om de modernisering van kernsystemen als optioneel te beschouwen totdat er een duidelijke aanleiding ontstaat, en stabiliteit op korte termijn kan geruststellend zijn. In de praktijk heeft uitstel echter cumulatieve gevolgen. Complexiteit, kosten en risico’s blijven toenemen, zelfs wanneer veranderingen niet direct zichtbaar zijn.
Uitstel kan verstoring op korte termijn voorkomen, maar maakt toekomstige veranderingen vaak moeilijker en minder voorspelbaar. Deze verborgen kosten verschijnen zelden op een balans of in een risicoregister, maar hebben wel invloed op het concurrentievermogen en de veerkracht op lange termijn.
Dit betekent niet dat verzekeraars zich overhaast in grootschalige transformatieprogramma’s moeten storten. Het betekent wel dat ze moeten erkennen dat niets doen niet neutraal is. Toonaangevende verzekeraars begrijpen dat de vraag niet is óf ze moeten moderniseren, maar hoe ze dit kunnen doen op een manier die risico’s op lange termijn vermindert in plaats van vergroot.
VOLGENDE STAP
Lees het NTT DATA-ebook ‘Driving intelligent change in insurance’ en ontdek hoe verzekeraars de beperkingen rond de modernisering van hun kernsystemen op een gecontroleerde en waardegedreven manier aanpakken.